Pozwólcie się znaleźć

Dałem się znaleźć tym, którzy Mnie szukali, objawiłem się tym, którzy o mnie pytali Rz 10, 20

Pozwól  znaleźć się Jezusowi. On naprawdę czeka. Nie wywali drzwi, nie wysadzi, czeka i tyle może. Często nie mogę tego pojąć - ten, który stworzył niebo i ziemię, czeka jak żebrak by Go wpuścić, by uwierzyć ze On nie chce nic zabrać tylko dać tyle ile ten zasrany świat w życiu nie da. On da pokój, radość, pokój, da serce nowe takie co kocha ludzi- takie co kocha siebie i Boga.

Byłam po drugiej stronie, i nie chcę tam nigdy wrócić. Wole umrzeć niż odejść od Boga. Najgorsze ze On mi nie założy kajdan, nie będzie obiecywał, ze będzie super, nie da szczęścia od ręki. To straszna harówa, wyrzeczenia, bunty, to gorzej niż survival w puszczy amazońskiej. Ale mam dusze wojownika i walczę...ze sobą z pomocą Jezusa.
Tamta strona dała szczęście od razu - tylko czemu potem tak bolało? Dała kasę - tylko czemu wciąż chciałam więcej? Czemu moje serce było umarłe, nie kochało ludzi? Nie kochało siebie?

Czasem mam wszystkiego dość, a Jezus stawia ludzi, stawia sowo, stawia sytuacje które mnie umacniają ze On jest - jak mi powiedział na wstawienniczej- ze mną non stop!!!! On jest z każdym z nas cały czas! Nikt mnie tak nie kocha jak On nikt. Kocha mnie taka jaka jestem, a zmienia to co mnie niszczy ale wówczas tylko gdy ja tego chcę. Jak proszę by wywarzyć drzwi - wywarza jak proszę by zabrał - zabiera by umocnił - umacnia. Ale nigdy sam z własnej woli. Musiałam Mu dać wolną rękę, by mógł działać. I działa.